instagram – Pagina 2 – Babbels van Jet

Rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan

Al een paar jaar komen wij met onze honden bij de plaatselijke hondensportvereniging. Puppysocialisatietraining, Puppytraining en de Jonge Hondentraining, allemaal even leuk. En de dames? Zij vinden het fantastisch!

Als mini haarballetjes beginnen de puppy’s aan de puppysocialisatietraining. Een stuk of zes van die ongeleide projectielen bij elkaar. De naam van de training zegt het al. Socialiseren met andere hondjes. Daar hoort blijkbaar ook bij: over elkaar heen rollen, op elkaars kop piesen en vooral niet luisteren. Het is gewoon een superschattig schouwspel.

Wanneer de kleintjes klaar zijn voor de volgende sprong, mogen ze ‘over’ naar de puppytraining. Hier leren ze meer aandacht voor hun baasje of vrouwtje te krijgen. De commando’s Zit en Lig worden geoefend en ze mogen voor het eerst door een flexibele tunnel rennen. Guus, één van de trainingsmaatjes, vond de tunnel altijd rete-spannend. Twijfelachtig stond hij dan bij de ingang, kijkend naar zijn vrouwtje. Tegen het vrouwtje van Guus zei ik voor de grap, dat het bij de vereniging gebruikelijk is om je hond voor te gaan bij de oefening. Ik zei dat zij eerst door de tunnel moest kruipen en dat Guus wel zou volgen. De tunnel die regelmatig wordt ondergepiest door enthousiaste viervoeters. Voordat ik het in de gaten had, was ze al in de tunnel gekropen. Guus sprong achter haar aan en wat volgde was een worsteling in de nauwe doorgang. De tunnel schudde hevig en het gevloek was niet mals. Guus kwam als eerste uit de tunnel en zijn vrouwtje volgde op handen en voeten. Ze keek ons beteuterd aan. Haar kapsel compleet ontploft. Gieren met elkaar! Ze kon er gelukkig zelf ook om lachen.

Na het afronden van de puppytraining kan je ervoor kiezen om door te gaan naar de jonge hondentraining. In deze training worden de gehoorzaamheidsoefeningen van de eerdere trainingen verder uitgebouwd. Daarnaast moeten ze een parcours lopen en is er ruimte om het pubergedrag van je hond te bespreken. Genoeg stof voor een bespreking van een half jaar of zo. De honden zijn in deze leeftijdsfase best aanwezig. Wel zie je dat er al meer focus is ontstaan. Een oefening kan nog wel plotseling stoppen omdat je hond ineens moet kakken. If you gotta go, you gotta go!

Wij trainen met beide honden. Bo heeft deze jonge hondentraining al eerder doorlopen. Omdat ze het leuk vindt, hebben wij haar opnieuw opgegeven. Ze is echt een werkhondje en voert met grote precisie (bijna) alle opdrachten uit. Wanneer wij stoppen op de parkeerplaats van de vereniging, zijn de monsters helemaal hyper. Dan kunnen ze niet wachten tot ze op het veld staan. Jip is altijd weer blij om Anita te zien. Anita is de trainster van de groep en heeft Jip, in een korte afwezigheid van baasje, bij de training even onder haar hoede gehad. Wanneer Anita, na het goed afronden van een oefening, roept: ‘goed gedaan!!!’ Dan kwispelt Jip er vrolijk op los. Ook al is de oefening niet door haarzelf uitgevoerd.

In het begin van de jonge hondentraining was het een dolle boel. In een iets andere samenstelling, met verschillende hondenmaatjes bij elkaar. Allemaal met hun eigen grappen en grollen. Jack was een hitsig hondje en besprong alles wat rondliep. Wij dachten dat Jack een konijn was, verstopt in een hondenpakje. Teun(tje) woog op het begin al een slordige 25 kilo. Hij deed erg zijn best, maar werd te lomp bevonden voor de behendigheidstraining. Binkie kwam wat schuchter binnen. De eerste training was niet zo fijn voor hem. Gelukkig was dat van korte duur. En Jellybean was er ook bij. Een eigenwijze Franse bulldog, druk met alles, behalve met de training. De groep was een geweldig zooitje ongeregeld bij elkaar.

In de laatste fase van de training kon je goed zien hoe de honden zich hadden ontwikkeld. Jack bleek toch geen konijn in een hondenpak en slaagde met vlag en wimpel. Binkie legde zonder riem het laatste parcours af. Trots keek hij daarna naar zijn baasje. Teun(tje) heeft de groep helaas eerder verlaten. Jellybean heeft uiteindelijk laten zien dat een Franse bulldog best atletisch kan zijn. Niet door de tunnel rennen, maar er bovenop springen en het vertikken om eraf te komen.

Op het moment van schrijven, hebben de dames hun training afgerond en hun certificaat met wat lekkers ontvangen. Na 10 weken hun stinkende best te hebben gedaan, is het voor nu even mooi geweest. Het is voor ons winterstop en ergens in de lente gaan wij bekijken wat een mooi vervolg voor ze kan zijn. Wie weet dat het weer stof oplevert voor een nieuw verhaal.

Vindt jij het leuk om op de hoogte te worden gehouden van mijn (nieuwe) blogs? Laat dan een reactie achter bij één van mijn verhalen. In dat veld kan jij aanvinken dat jij op de hoogte wilt blijven van berichten/reacties.

Een dag zonder fittie is een dag niet geleefd

De weersvoorspelling van 29 graden zorgde al voor een kribbig gevoel. Het liefst blijf ik met die hitte thuis, maar de verplichting riep, dus moest ik eraan geloven. De laatste jaren kan ik slecht tegen warm weer. Op zo’n dag is mijn lontje kort en zijn mijn tenen lang.

Voor een afspraak moest ik in Enschede zijn. Het was die dag erg warm, dus voor vertrek nog even een ei op de motorkap van mijn auto gebakken. Na het bikken van mijn uitsmijter vertrokken. Ik was al aan de late kant, toen ik zag dat de tank bijna leeg was. Het tanken ging vlot, het afrekenen wat minder. Zo’n gast voor mij had waarschijnlijk zijn spaarvarkentje stukgeslagen. Hij betaalde met muntgeld. Heel veel muntgeld. Oké, even tot 10 tellen… Terug in de auto zag ik dat ik nog een half uur had. Een stuk rijden en een parkeerplek zoeken, dat moest lukken. Gasje erbij en maar hopen dat ze niet stonden te flitsen.

In Enschede aangekomen, druk zoeken naar een parkeerplaats. Overhaast sjeesde ik langs een vrije plek. Verderop een straat in gedoken en draaien met die handel. Sta ik net weer voor rechtsaf, wil zo’n type Donnie Bon Jovi, beetje popi jopi, in z’n scootmobiel mij links inhalen en wil zo voor mijn auto langs, rechtsaf schieten. Dat dacht ik dus niet hè! Ik kon net een aanrijding voorkomen, maar hij was kwaad op mij. Dat werd dus een fittie. Raampje van de auto open, flink op elkaar bek’n en angoan. Op z’n Enschedeeeeees zei hij: ‘ie moet uut oene dop’n kiek’n’, dom wief. Ik zei: ‘Jij staat aan de verkeerde kant van mijn auto, met je achterlijke bierkrat op wiel’n’. Hij wenste mij een ziekte toe, ik hem jeuk en te korte armen. Heel gezellig allemaal. De Benidorm Bastard vervolgde zijn weg en ik claimde alsnog de vrije parkeerplek. De tweede keer die dag tot 10 geteld…

Vier minuten vóór mijn afspraak wandelde ik het kantoor binnen. Met klotsoksels en het zweet in mijn bilnaad probeerde ik een koele plek te vinden. Dat hadden meer mensen bedacht. In de wachtruimte was op dat moment Pools de voertaal. Eigenlijk verwachtte ik dat iemand mij een blik Klok bier zou aanbieden, maar helaas.
Ik werd opgehaald en op de verdieping aangekomen zag ik bij de koffieautomaat een vent in korte broek. Dat moest even landen hoor. Op kantoor een korte broek! Dat is op mijn werk ten strengste verboden. Met die korte broek en benen met de kleur van een laken nog op mijn netvlies, ben ik mijn afspraak ingegaan. Het gesprek verliep aardig, maar ik bleef last houden van die traumatische ervaring.

Op de terugweg richting mijn auto zag ik een rat over straat lopen. Het beestje had een rood shirtje aan, met daarop het het logo van FC Twente. Die was vast ontsnapt uit de Grolsch Veste. Ik dacht dat ze daar alleen iets met pony’s deden, maar blijkbaar zijn ze daar van alle (vee)markten thuis. Nou proeven jullie waarschijnlijk mijn antipathie tegen dit cluppie, maar ik kan er nu niet verder op ingaan. Dat verhaal verdient een geheel eigen blog. Wie weet dat ik jullie ooit meeneem in de wondere wereld van dronken en doorgesnoven ‘(uit)supporters’ en het bijbehorende apengedrag.

Al klotsend bij de auto aangekomen, heerlijk de airco naar standje ijsbeer gedraaid en de radio aangezet. Even afkoelen en ontspannen. De terugreis was in ieder geval een stuk relaxter. Zelfs toen UB40 met Rat in mi kitchen op de radio kwam, kon ik uit volle borst meezingen. Zolang dat knaagdier maar niet in mijn keuken verschijnt.

Kom ik na deze, officieel in de boeken genoteerde niet-voor-herhaling-vatbaar-dag eindelijk thuis, wat denk je? Staat de rits van mijn broek open. Ik kijk naar beneden en stel hardop de vraag: ‘hoe lang sta jij al open?’

Haarballen op strooptocht

Met twee Jack Russells in huis is er altijd leven in de brouwerij. Ze barsten van de energie, zijn af en toe stronteigenwijs en ploegen regelmatig onze tuin om. Eekhoorns gaan een blokje om en de buurtduiven respecteren sinds kort de erfgrens. En ja, bij ons komt het meeste lawaai vandaan. Maak kennis met Bo & Jip.

Na het overlijden van lieve Pim(metje), onze eerste Jack Russell, was het erg stil in huis. Op bijzondere wijze kwam Bo daarna in ons leven. Ondertussen woont ze al bijna twee jaar bij ons. Ze is heel erg lief en Sjaan-kleef-aan ‘plakt’ het liefst de hele dag aan ons vast. Maar ze had als pup zeker haar ik-word-regelmatig-achter-het-behang-geplakt momenten. Zo gingen slippers en onderzetters naar de filistijnen, werd er fruit van tafel gejat, vrat ze mijn bril op en als toetje ook nog een tube eczeem crème. Het voordeel van dat laatste was dat ze lange tijd geen jeuk heeft gehad.

Bo heeft donders veel energie. Alleen met lang wandelen kon ze haar energie niet kwijt. Ook na het ballen gooien en zwemmen bleef ze vaak nog door stuiteren. Ze was gewoon toe aan een maatje, een speelkameraadje. Op 8 april 2023 kwam Jip bij ons wonen. En dat was dus de dag dat het gedaan was met onze rust. Jip blijkt een sloopkogel 2.0. Met haar gigantische scherpe tandjes noemen wij haar De Piranha. Wanneer ze enthousiast bij je komt, dan hoor je haar gebit klappen. Die is echt levensgevaarlijk!
Jip eet niet alleen brokjes en snoep, zij eet ook plinten, behang, gordijnen, vloerkleden, kussens, manden en stoelpoten. Ja, wat eet ze eigenlijk niet? Wij dachten onze tuin joekel-proof te hebben gemaakt, maar Jip bewijst dagelijks dat dat niet het geval is. Een duur hek laten plaatsen, het hekwerk extra afgeschermd met schapengaas, maar dat maakt Jip allemaal niks uit. Dan gaan we er toch gewoon onderdoor. Rododendrons rausen, lavendel lurken, hortensia’s happen en verbena’s vreten, De Piranha draait haar paws er niet voor om. Een net aangelegde tuin en Jippie gaan niet samen. Jemig, wat ben ik al vaak boos op haar geweest. Maar met dat grappige snoetje duurt dat nooit lang.

Samen zijn ze een explosief duo. Licht ontvlambaar spelen ze hele dag alsof hun leven er vanaf hangt. Racen door de borders, rollen en dollen door het gras en daarna samen een dutje doen in de zon. Nu heeft Bo nog de overhand, maar gezien het karakter en het potige gestalte van Jip, zullen de rollen binnenkort omgedraaid zijn. Dan zal Jip’s wraak zoet zijn.

Wanneer wij laat in de avond, na de laatste wandeling, bij elkaar op de bank zitten en het duo Bonnie & Clyde lekker tegen ons aan ligt te snurken. Ja, dan is alles weer vergeven en vergeten en zeggen wij tegen elkaar; ‘wat zijn ze toch lief als ze slapen’. Ooit worden ze wel wat rustiger. Daar houden wij ons maar aan vast.