fun – Babbels van Jet

Voorlezen uit eigen werk? Jazeker!

De Nationale Voorleesdagen zijn vandaag voor mij ten einde gekomen. Ik kom net thuis van de laatste basisschool en ben er een beetje beduusd van.

Wat is het een succes gebleken, met alle mooie en lieve reacties op mijn boek. Van de juffen en de meesters, maar natuurlijk vooral van alle kinderen.

Voorgelezen op scholen in verschillende wijken. Je merkt dat er in sommige wijken meer aandacht nodig is inzake leesbevordering. Bij deze scholen heb ik gratis exemplaren (met een kleine beschadiging) achtergelaten, zodat deze in de leestas mee naar huis mogen. In de hoop dat er thuis extra aandacht wordt besteedt aan (voor)lezen.

Bij het voorlezen in de groepen, kon ik bij het omslaan van de bladzijden mooi naar het gedrag en de uitdrukking op het gezicht van de kinderen kijken. Dat was goud waard!

Opmerkingen:

Ik vind jou lief 🙂
Jij bent mooi.
Jij hebt mooie haren.
Mijn papa en mama zijn niet meer samen 😦
Mooie broek.
Ik heb ook een hond.
Mijn opa en oma hebben twee honden.
Ik heb een konijn en een poes.
Mijn vader heeft bloed op zijn hand 😮

Vragen en antwoorden:

Zijn die hondjes van jou? Ja, die zijn van mij.
Mag ik ze een keer aaien? Daarover moet ik nog even nadenken.
Waarom kijkt Rover altijd boos? De snuit van Rover ziet er nu eenmaal zo uit. Maar uiterlijk zegt niet alles over hoe je echt bent. Rover is dus eigenlijk heel lief met een boze snuit.
Heb jij zelf kinderen? Nee, die heb ik niet. Mijn hondjes zijn wel een beetje mijn kinderen. Niet echt natuurlijk, maar ik hou wel heel veel van ze.
Is dat een echte tatoeage op jouw arm? Staat er een naam op? Ja, dat is een echte tatoeage. Er staat Sisters en dat betekent zussen.
Heb jij zussen? Mijn zusje heet Bliss. Ja, ik heb twee zussen.

Gedrag:

Verlegen
Nieuwsgierig
Brutaal
Té schattig
Knuffelig

Observatie:

Spanning
Afgeleid
Moe
Geconcentreerd
Onder de indruk

Alle basisscholen in Almelo en omstreken, hartstikke bedankt voor jullie gastvrijheid! En daarnaast ook voor het vertrouwen en aanschaffen van mijn boek. Hopelijk hebben Stip & Yuki jullie iets geleerd over vriendschap, moed en vooroordelen.

Vindt jij het leuk om op de hoogte te worden gehouden van mijn (nieuwe) blogs? Laat dan een reactie achter bij één van mijn verhalen. In dat veld kan jij aanvinken dat jij op de hoogte wilt blijven van berichten/reacties.

Dansjes en drankjes!

Een aantal weken geleden had ik tickets gescoord voor een 80’s – 90’s dansavond in een lokale kroeg. Zaterdag was het zover. Met 11 matties waren wij klaar voor een avond drankjes en dansjes.

Na een drukke periode inzake het uitgeven van mijn kinderprentenboek, was ik wel toe aan wat ontspanning. Ik word altijd blij van 80’s en 90’s muziek. Iemand kwam met het idee om naar de dansavond Zat op Tied te gaan. De hele avond dansen op muziek uit mijn jeugd sprak mij wel aan.

Voordat het zover was, waren er die dag nog wat hordes te nemen. Er stond een radio-interview gepland, daarna door naar een signeersessie, honden ophalen bij oma, koken voor een hongerig gezelschap, slaapplekken voor de matties fiksen en toen was er nog net wat tijd over om mijzelf uit de kreukels te trekken en okselfris te maken.

Het vervoer… tja, daarover hadden we nog niet nagedacht. Niet genoeg fietsen voor iedereen, dus dan maar met z’n allen in mijn Batmobiel. Een bomvolle Hyundai Atos heeft er waarschijnlijk erg grappig uitgezien. Met de auto terug zou het niet worden, omdat wij allemaal wel behoefte hadden aan een drankje of twee (drie, vier…). Mij was gezegd dat ‘iemand’ wel iets zou regelen.

Bij de kroeg aangekomen, zagen wij dat de rest van de matties al op ons stonden te wachten. We waren compleet en konden onze opwachting maken. Binnen was het even wennen aan de flitsende lampen en het blacklight (hagelwitte tanden waren in de 80’s niet weg te denken). Blijkbaar zagen mijn ogen er eng uit door dit licht. Vivi vond mij er nogal horrorachtig uitzien en dat was voor mij aanleiding om hem de hele avond te stalken en hem te laten schrikken.
Binnen was het nog rustig. De zitjes waren gevuld met wat ‘bejaarden’. Langzaam druppelde de tent vol.

Wat een feest werd het! Met leeftijden van 24 jaar tot 57 jaar was onze groep mooi gemêleerd. Maar allemaal liefde voor dezelfde muziek. Sprinkhaan Japie stuiterde alle kanten op en entertainde de dames op leeftijd. Jopie scheurde tijdens een gewaagde dansmove uit zijn broek en het is mij nog steeds een raadsel waar Jos die palmboom vandaan haalde. De kroegeigenaar kwam de plant streng maar rechtvaardig opeisen. Jos kreeg een standje en daarna weer doorrr.

Het is zo leuk om zoveel vrolijke mensen bij elkaar te zien. Maar wat mij opviel is een man en een vrouw die vanaf minuut één stonden te dansen. Ze hebben niets gedronken en waren erg fanatiek op de dansvloer, tot het einde van de avond. Het plezier spatte er vanaf. Je zou ze misschien als wat vreemd kunnen bestempelen, maar ik vond het vooral erg gaaf dat zij zo zichtbaar aan het genieten waren. Totaal niet bezig met hun omgeving en heerlijk jezelf zijn. Gewoon mooi!

En dan maar eens bekijken hoe we thuis moesten komen. Met wat wisselingen in de transportmiddelen, hadden wij geluk dat een vriendin onze BOB wilde zijn. Haar fiets werd door een dronken droppie meegenomen, die wij onderweg nog inhaalde. Dat zag er niet echt stabiel uit, maar ook hij haalde de eindstreep. Dat was bij ons thuis, waar nog een gezellige afterparty ontstond.

En dan de zondag om bij te komen. De keet aan kant en heerlijk het rijk alleen. En sinds een lange periode weer tijd om een verhaaltje te schrijven. Dat is toch wat ik graag doe.

Rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan

Al een paar jaar komen wij met onze honden bij de plaatselijke hondensportvereniging. Puppysocialisatietraining, Puppytraining en de Jonge Hondentraining, allemaal even leuk. En de dames? Zij vinden het fantastisch!

Als mini haarballetjes beginnen de puppy’s aan de puppysocialisatietraining. Een stuk of zes van die ongeleide projectielen bij elkaar. De naam van de training zegt het al. Socialiseren met andere hondjes. Daar hoort blijkbaar ook bij: over elkaar heen rollen, op elkaars kop piesen en vooral niet luisteren. Het is gewoon een superschattig schouwspel.

Wanneer de kleintjes klaar zijn voor de volgende sprong, mogen ze ‘over’ naar de puppytraining. Hier leren ze meer aandacht voor hun baasje of vrouwtje te krijgen. De commando’s Zit en Lig worden geoefend en ze mogen voor het eerst door een flexibele tunnel rennen. Guus, één van de trainingsmaatjes, vond de tunnel altijd rete-spannend. Twijfelachtig stond hij dan bij de ingang, kijkend naar zijn vrouwtje. Tegen het vrouwtje van Guus zei ik voor de grap, dat het bij de vereniging gebruikelijk is om je hond voor te gaan bij de oefening. Ik zei dat zij eerst door de tunnel moest kruipen en dat Guus wel zou volgen. De tunnel die regelmatig wordt ondergepiest door enthousiaste viervoeters. Voordat ik het in de gaten had, was ze al in de tunnel gekropen. Guus sprong achter haar aan en wat volgde was een worsteling in de nauwe doorgang. De tunnel schudde hevig en het gevloek was niet mals. Guus kwam als eerste uit de tunnel en zijn vrouwtje volgde op handen en voeten. Ze keek ons beteuterd aan. Haar kapsel compleet ontploft. Gieren met elkaar! Ze kon er gelukkig zelf ook om lachen.

Na het afronden van de puppytraining kan je ervoor kiezen om door te gaan naar de jonge hondentraining. In deze training worden de gehoorzaamheidsoefeningen van de eerdere trainingen verder uitgebouwd. Daarnaast moeten ze een parcours lopen en is er ruimte om het pubergedrag van je hond te bespreken. Genoeg stof voor een bespreking van een half jaar of zo. De honden zijn in deze leeftijdsfase best aanwezig. Wel zie je dat er al meer focus is ontstaan. Een oefening kan nog wel plotseling stoppen omdat je hond ineens moet kakken. If you gotta go, you gotta go!

Wij trainen met beide honden. Bo heeft deze jonge hondentraining al eerder doorlopen. Omdat ze het leuk vindt, hebben wij haar opnieuw opgegeven. Ze is echt een werkhondje en voert met grote precisie (bijna) alle opdrachten uit. Wanneer wij stoppen op de parkeerplaats van de vereniging, zijn de monsters helemaal hyper. Dan kunnen ze niet wachten tot ze op het veld staan. Jip is altijd weer blij om Anita te zien. Anita is de trainster van de groep en heeft Jip, in een korte afwezigheid van baasje, bij de training even onder haar hoede gehad. Wanneer Anita, na het goed afronden van een oefening, roept: ‘goed gedaan!!!’ Dan kwispelt Jip er vrolijk op los. Ook al is de oefening niet door haarzelf uitgevoerd.

In het begin van de jonge hondentraining was het een dolle boel. In een iets andere samenstelling, met verschillende hondenmaatjes bij elkaar. Allemaal met hun eigen grappen en grollen. Jack was een hitsig hondje en besprong alles wat rondliep. Wij dachten dat Jack een konijn was, verstopt in een hondenpakje. Teun(tje) woog op het begin al een slordige 25 kilo. Hij deed erg zijn best, maar werd te lomp bevonden voor de behendigheidstraining. Binkie kwam wat schuchter binnen. De eerste training was niet zo fijn voor hem. Gelukkig was dat van korte duur. En Jellybean was er ook bij. Een eigenwijze Franse bulldog, druk met alles, behalve met de training. De groep was een geweldig zooitje ongeregeld bij elkaar.

In de laatste fase van de training kon je goed zien hoe de honden zich hadden ontwikkeld. Jack bleek toch geen konijn in een hondenpak en slaagde met vlag en wimpel. Binkie legde zonder riem het laatste parcours af. Trots keek hij daarna naar zijn baasje. Teun(tje) heeft de groep helaas eerder verlaten. Jellybean heeft uiteindelijk laten zien dat een Franse bulldog best atletisch kan zijn. Niet door de tunnel rennen, maar er bovenop springen en het vertikken om eraf te komen.

Op het moment van schrijven, hebben de dames hun training afgerond en hun certificaat met wat lekkers ontvangen. Na 10 weken hun stinkende best te hebben gedaan, is het voor nu even mooi geweest. Het is voor ons winterstop en ergens in de lente gaan wij bekijken wat een mooi vervolg voor ze kan zijn. Wie weet dat het weer stof oplevert voor een nieuw verhaal.

Zon, zee en strand. De familie B. op vakantie in Nederland.

Met twee Jack Russells, waarvan één in de puberteit zit, op vakantie. Nee, een caravan zou dit jaar niet geschikt zijn. Bij regen wil je niet 10 dagen lang op 10m2 op elkaar gepropt zitten. Daarom hebben wij een huisje met wat extra leefruimte gehuurd. Vakantie in eigen land is weer-technisch gezien de goden verzoeken. Toch hebben wij de gok gewaagd en dat pakte goed uit!

Met de haarballen richting de Nederlandse kust, dat leek ons wel wat. Het idee om dit jaar een caravan te kopen hadden wij laten varen. Met onze terriërs, waarvan één haar oortjes voor de sier heeft gekregen, bij slecht weer in een kleine caravan te bivakkeren, dat bracht bij voorbaat al nare beelden op het netvlies. Dit jaar hadden wij een ruime vakantiewoning in gedachten. Na wat speurwerk kwamen wij uit bij een uitgebouwde vakantiewoning nabij de Nederlandse kust. Een leuke hut met twee slaapkamers en een grote, beschutte tuin.

De weersvoorspelling zag er goed uit. Voor onze vakantieperiode was gemiddeld 27 graden voorspeld. Bo de (zee)hond kon niet wachten. Die had een paar dagen van tevoren haar bikini al aangetrokken. Jip, iets terughoudender voor wat betreft waterpret, had voor de zekerheid haar badpak in haar tasje gestopt. Bo was al dagen onrustig. Ze voelde haarfijn aan dat er iets op stapel stond. Onze kleine stresskip houdt niet van autorijden, is direct van slag en braakt dan de Batmobiel helemaal onder. Daarom hadden wij haar al een paar dagen een homeopathisch goedje door het eten gefrommeld. Dat zou de scherpe kantjes eraf halen en dat werkte. Nou ja, het kotsen bleef uit. Mevrouw heeft nog geen 10 seconden op haar kont gezeten, terwijl Jip bijna alle kilometers snurkend heeft doorgebracht.

Om ons daar te kunnen voortbewegen, hadden wij onze fietsen meegenomen. Allebei een fietsmand voorop, zodat Bo & Jip overal mee naar toe konden gaan. Voor de vakantie nog geoefend bij ons in de wijk. Dat ging met wisselend succes. Bij de eerste rit door de duinen waren wij een echte bezienswaardigheid. Iedereen kon ons van ver horen aankomen. Bo werd niet vrolijk van het ritje in haar fietsmand (je verwacht het niet hé?). Ze jankte als een wolf bij volle maan. Bo werd ondertussen wat schor en mijn hoofd werd steeds roder. De aandacht van alle ‘toeschouwers’ werd mij teveel. Oké, stoppen maar! Jip had ondertussen haar hoofd vast in het beschermingsraster zitten, dus even op adem komen was geen gek idee. Na nogmaals proberen en dezelfde drama’s hebben wij het opgegeven. Dan de lastpakken maar samen in de mand van Jip. Dat ging verrassend goed!

De vakantiewoning was meer dan prima. De kleinste slaapkamer hadden wij voor Bo & Jip gereserveerd. Daar waar ze thuis gewoon in hun bench slapen, zo groot was het drama nu. Na meerdere vermanende toespraken en een Jip die zich door de deur heen wilde vreten, hebben wij de strijd verloren. Tja, je wilt zelf ook graag slapen en daarom maar bij ons op bed. Heel erg warm, zonder airco, een slecht bed en snurkende honden. Echt een fantastische belevenis… En net wanneer het niet ongemakkelijker kon, werd ik een keertje wakker en lag één van die wurmpies in mijn arm opgerold, veilig te slapen. Ach ja, dan verdwijnen je ongemakken als sneeuw voor de zon.

De bezoekjes aan het strand waren de hoogtepunten van onze vakantie. Niet echt voor mij hoor. Ik ben geen strandmens en irriteer me aan al dat zand. Ik lig de hele dag badlakens en kleding af te kloppen. De combi van zonnebrandcrème en zand vind ik echte horror. Maar goed, man en ‘kinderen’ vonden het geweldig. Waar Jip bij mij in het ondiepe bleef, daar gingen Ronald en Bo voor olympisch goud. Bal in het water, zwemmen in zee en springen over de golven. RaBOmi Kromowidjojo heeft er wat afgeplonst. Jip genoot in het ‘pierenbadje’. Ja, de mooiste dagen waren toch echt aan het strand.

In dit verhaal lezen jullie veelvuldig over de dwarsheid van de monsters. Toch zijn ze vooral grappig en braaf geweest. Leuke steden bezocht en heerlijk uit eten geweest. De dames waren natuurlijk ook present. Samen in hun buggy, met snoep en speelgoed. Maar ook aan hun lange lijn in de tuin waren ze op hun best. Dat ze bijna de Duitse buurvrouw opvraten… Ach ja, een kleinigheidje houd je toch.

Burn-out, fun in

Het mooiste van schrijven is voor mij, te proberen om een grappige draai aan een verhaal te geven. Onder het schrijven moet ik regelmatig lachen om mijn eigen grappen. Ik weet het, dat is best fout maar wel lekker. Helaas bestaat het leven niet alleen uit leuke en grappige momenten. De burn-out die mij te pakken kreeg, die bleek hardnekkig. Het schrijven van verhalen hield mij een beetje op de been. Daar haalde ik mijn portie humor uit. Deze blog heb ik niet geschreven om grappig te zijn, maar meer om een klotenperiode van mij af te schrijven. Ik verwacht hierop geen honderden reacties te ontvangen. Wel een goed gevoel voor mijzelf. Want wat als je alles voor een ander wilt doen, maar jezelf vergeet? En daar komen wij tot de kern. Wat is goed voor jezelf? Denk daar maar eens over na.

Na veel te lang onder hoge druk te hebben gewerkt en daarnaast het verplichte, eenzame thuiswerken in coronatijd, was het onvermijdelijke daar. In het voorjaar van 2022 viel ik uit met een burn-out. Ik zoefde van corona zo het dal van complete uitputting in. De batterij was volledig leeggetrokken. Opladen lukte niet meer. Lege batterijen moeten worden ingeleverd bij de milieu-straat. Nou, breng mij dan ook ff weg.

Door het constante malen in mijn hoofd waren de nachten bagger. De ochtenden werden gebruikt om bij te slapen. Samen met Bo slapen tot een uurtje of 11.00 uur, daarna douchen, eten en verder snurken op de bank. Mijn hoofd was een gigantische zeef geworden. Ik kon niets meer onthouden. De hele dag liep ik boos en gefrustreerd te zijn om van alles en nog wat. Het sociale leven ging totaal aan mij voorbij. Zo geen puf om ergens aan deel te nemen.

Bo was in de moeilijkste fase mijn stok achter deur en rots in de branding. Ik moest wel naar buiten om haar uit te laten. Wij hebben samen veel gewandeld en dat heeft mij goed gedaan. Zij voelde mijn ‘buien’ haarfijn aan. Zo bijzonder hoe ze op mijn gedrag reageerde. Lief, aanhankelijk, maar soms ook overdreven pleasend wanneer ik weer een rothumeur had. Ook de mensen uit mijn directe omgeving hadden het beste met mij voor. Dankbaar dat ik deze mensen om mij heen heb. Dikke kus voor jullie!

Gelukkig heb ik goede hulp gehad. Niet schamen maar beamen, dat was het motto. Praten, praten en nog meer praten. Met medicatie werden de nachten wat rustiger en sliep ik weer een paar uur achterelkaar. Na lange tijd voelde ik mij wat beter en deed gedoseerd weer mee aan de wereld om mij heen. En daarbij hoorde ook de eerste gesprekken met mijn werkgever. En later re-integratie op mijn werk. Tussentijdse evaluaties had ik met twee leidinggevenden. Die verliepen ontspannen en er was ruimte voor het praten over koetjes en kalfjes. Zij hebben nog gegrapt over een rol in één van mijn blogs. Nou Statler en Waldorf, dat is dan mooi gelukt.

Nu 1,5 jaar verder ben ik bijna op mijn oude niveau qua werkuren. Maar mijn energielevel is nog lang niet op het oude niveau. Het voelt soms alsof ik met een rietje wordt leeggezogen. Dan kan ik niet recht uit mijn ogen kijken. Ook de nachtrust lijkt voorgoed verstoort. Dan overdag maar toegeven aan de moeheid en toch dat middagdutje pakken.

Het genieten van het leven is terug van weggeweest. Ik wil het niet nog eens laten afpakken, niemand mag het ooit nog eens van mij afpakken. En natuurlijk heel goed op mijzelf passen. Nee is nee. Wie dat niet begrijpt mag in de poep zakken.