babbelsvanjet

Brek’n voor gevorderden

In mijn puberteit maakte ik kennis met hardrock / heavy metal muziek. Midden jaren tachtig kwamen wij als vriendengroep bij een soort van wijkgebouw in een naastgelegen dorp terecht. Daar hoorde ik ze voor het eerst… Metallica. De liefde voor hun muziek is nooit overgegaan. Op mijn vijftigste zag ik ze voor de 9e keer live.

De jongste van de groep met mijn veertien jaar, maar ik zag er ouder uit. Met mijn bijna 1.80 viel het niet op. Sjans bij de vleet met al die gillende hormonen en een glas bier voor fl. 1,25. En de muziek… ja, dat was van een ander kaliber. Ik maakte kennis met Metallica. Was deze soos een plek voor een veertienjarige? Mijn ouders vonden van niet. Dat was het ook niet, maar ik had het voor geen goud willen missen.

Door de jaren heen regelmatig concerten van Metallica bezocht en voor 29 april 2023 had ik 2 kaartjes in mijn bezit. Omdat wij geen hele dag oppas voor Bo & Jip konden vinden, hadden wij besloten dat ik iemand anders mee zou vragen. Met Caroline al eerder een concert van Metallica bezocht. Dikke, vette show gezien en enorm veel lol gehad. Fijne overnachting gehad in het ronde Fletcher hotel in Amsterdam. De douche staat daar middenin de kamer en is helemaal van glas. Wij hadden elkaar plechtig beloofd, geen foto’s van elkaar te maken. Lastige belofte…

Dit keer verbleven wij in het Jaz hotel, direct naast de Arena. Superhandig natuurlijk, aangezien het concert daar plaatsvond. Met onze liefde voor PSV en Feyenoord was dit voor zowel Caroline als mij eigenlijk verboden terrein. Voor het grote Ajax logo nog een paar ongepaste foto’s gemaakt en daarna was het tijd om te brek’n.

De zon scheen volop en het plein liep al aardig vol. Met een drankje in de hand en de knar in de zon moest het wel een mooie dag worden. Dat hebben wij een paar uur volgehouden, totdat onze maagjes begonnen te rammelen. Er moest gebikt worden. Het eten en drinken was flink aan de prijs. Dat was ook het geval bij de tickets voor het concert. Ik ga het liefst voor een gewone staplaats. Er waren vele soorten tickets te koop. Zo kon je bijvoorbeeld tickets kopen waarbij je een Meet and Greet met de band kreeg. Buiten de hoge prijzen om, wat zeg je tegen die knakkers? Die ken je toch helemaal niet. Zitten die lui daar zelf op te wachten? Voor het geld hoeft dat niet meer, zou je denken. Zo’n Meet and Greet kon ook een keer geregeld worden bij een concert van Rammstein. Mijn buurman boekte zo’n ticket en vroeg of hij ook voor mij moest bestellen. Nou, no way hè! Ik vind die zanger een doodenge gast. Als die vent een keer naar mij kijkt, ben ik al af.

De bewuste avond werd het voorprogramma verzorgd door Floor Jansen. Het laatste nummer zong ze samen met Henk Poort. Geweldige afsluiter met The Phantom of the Opera. Die Floor Jansen is ook wel wat hoor. Wat-een-stem! Het geluid was gelukkig goed. Ik was huiverig omdat je vaak hoort dat de Arena een dikke galmbak zou zijn. Niets van gemerkt.

Eindelijk begon Metallica. Geweldige muziek, super sfeertje en leuke gesprekken met jan en alleman. Net voor ons stond een meid met knalroze lang haar. Met één of ander vette zooi tot een soort van plukken gedraaid. Ze kon headbangen en filmen tegelijk. Heel erg knap. Bij het terugkijken van die filmpjes is ze vast misselijk geweest. Het beeld was niet echt vast zal ik maar zeggen. Met het headbangen kwam ze met haar vette plukken haar te dicht bij ons in de buurt. Caroline stond iets schuin voor mij en ik zag de ergernis op haar gezicht. Zo grappig om te zien. C. deelde een beuk uit en dat hielp een beetje. Echt rustig werd het niet. Vijf meter verderop begon een grote groep brekkers te moshen (beuken op de muziek). Leuk om te zien, maar wel op afstand. Het ging d’r van. Machtig mooi! Het concert duurde niet echt lang. Wel was het van hoog niveau. Een prachtige avond gehad.

C. en ik hadden zo bedacht dat wij in de bar van ons hotel gingen aftanken. Daar aangekomen hingen ze er met de benen uit. Dan maar door naar onze kamer, waar rode wijn en tapas op ons stonden te wachten. Nog even met de kanis uit het raam gehangen om bezoekers van het Ziggodome de gek aan te steken (heel volwassen, ik weet het). Kapot van de dag, lekker gepit op de beste bedden ever!

Vindt jij het leuk om op de hoogte te worden gehouden van mijn (nieuwe) blogs? Laat dan een reactie achter bij één van mijn verhalen. In dat veld kan jij aanvinken dat jij op de hoogte wilt blijven van berichten/reacties.

Tandjes

Kent je dat? Een spleetje tussen de tanden. Madonna bijvoorbeeld heeft die van haar behouden. Bij mij was het eindelijk klaar. Dat fietsenrek moest maar eens wijken.

Mijn leven lang heb ik een haat-liefde verhouding met mijn diasteem. Of anders gezegd, het spleetje tussen mijn tanden. Af en toe vervelend wanneer je slist en soms pijnlijk doordat hard voedsel tussen mijn voortanden terechtkomt. Maar er ook vaak lol om gehad. Hoe grappig is het om via mijn voortanden water naar buiten te spuiten alsof het een volwaardige fontein betreft. Tegen mijn ‘straal’ kan Manneke Pis niet op.

Lange tijd heb ik getwijfeld over het wel of niet laten fiksen van mijn voortanden. Ik ben niet het type vrouw die veel aandacht aan haar uiterlijk besteedt. Comfort staat altijd bovenaan. Kleding moet vooral fijn zitten. Ook al is het nog zo’n leuk truitje; jeukt of kriebelt het of is het een zweterig ding, dan wordt het ritueel verbrandt. En make-up is op mijn 50e nog steeds in de experimentele fase. Mijn grote angst voor de tandarts hielp mij ook niet echt om door te pakken. Maar ja, altijd je tanden verbergen als je lacht, dat is ook niet wat. En op de foto altijd mijn mond gesloten houden, dat levert ook niet het beste beeldmateriaal op.

Als kind hadden wij de beul uut Vjenne als tandarts. Nou… geloof me, dan begin je al met een achterstand. Daar lag je hoofd nog net niet op een hakblok. Dat kregen mijn ouders ook in de gaten en gelukkig kwamen wij daarna bij Hilly terecht. Een toffe knakker die goed met kinderen overweg kon. Hij had overal in zijn praktijk kikkers hangen, staan en liggen. Bij een behandeling had je altijd wel een kikker in de smiezen en dat zorgde voor afleiding. Tot aan mijn 45e bleven wij elkaar trouw, maar toen ging hij met pensioen. Echt, dat voelde als een persoonlijk drama. En wat nu? Mijn eerste gedachte was: ‘dat was het dan, ik ga nooit meer naar een tandarts. Ja misschien nog één keer, voor een kunstgebit. Trek die hele zooi er maar uit.’

Na wat omzwervingen kwam ik uit bij een wat commerciëlere kliniek bij ons in de wijk. Bij de inschrijving gemeld dat mijn ‘nieuwe’ tandarts een soort van knuffelkonijn moest zijn. Liever geen ijskonijn zoals een Sigrid Kaag bijvoorbeeld. De baliemedewerkster koppelde mij aan een jonge vent met een Duits accent. Het klikte gewoon niet. Het zweet stond me elke keer blank in de bilnaad en dan moest de controle nog beginnen. Na 45 jaar bij Hilly nooit opmerkingen te hebben gehad, kreeg ik van herr Flick te horen dat ik niet goed zou poetsen. Hij ging daar dan lang op door en verwees dan altijd naar de interne mondhygiëniste. Wanneer de controle klaar was en ik weer buitenstond, dan had ik het idee dat er mos tussen mijn tanden groeide. Ik werd er gewoon onzeker van. Met tips en tricks over onderhoud van mijn gebit was ik misschien geholpen geweest, niet met de autoritaire en commerciële houding van Flickie.

Vorig jaar kwam ik bij een tandarts terecht die mij een beetje het Hilly gevoel geeft. Rustig, alles goed uitleggend en gewoon vriendelijk. Misschien vinden tandartsen de angst van patiënten soms wat overdreven, maar als dat al zo is, laat het dan niet merken. Mijn huidige tandarts geeft mij het gevoel dat ik word gehoord. Dat geldt ook voor de tandartsassistente trouwens. Voor zover mogelijk voel ik mij redelijk goed tijdens de controles. ‘Zou dit het moment zijn om er eens over te beginnen? Zal ik mijn lang gekoesterde probleem/wens met hem bespreken?’ En ja, dat heb ik uiteindelijk gedaan!

Het traject bestond uit vier afspraken. De eerste keer werd mijn gebit gereinigd. Dat was nodig voor de kleurbepaling van mijn ‘nieuwe’ tanden, wat overigens een soort schildjes zijn voor over mijn eigen tanden. De tweede afspraak was de kleurbepaling en deze stond gepland bij de tandtechnicus een paar kilometer verderop. Blijkbaar met gierende banden die kant op gesjeesd en daardoor een snelheidsbekeuring gefikst. De derde afspraak werd besteed aan gipshappen (graag applaus, want dat ging zonder kokhalzen), het slijpen van mijn vier voorste tanden en het plaatsen van een noodvoorziening. Dat waren twee pittige uurtjes. Met mijn verdoofde mond vroeg ik bij thuiskomst aan hondje Bo of zij wokjes wilde. Brokjes kon ik op dat moment niet uitspreken. Mijn mond hing scheef. Vul zelf maar in hoe dat eruitzag. Tot aan mijn vierde afspraak, drie weken later, liep ik dus met de noodvoorziening rond. De tijdelijke tandjes hadden een nóg grotere spleet. De Anita Meyer look-a-like was geboren. In deze overbruggingsperiode had ik een keer kip-kerrie gekookt. Na de maaltijd bleken mijn neptanden de kleur van de kip-kerrie te hebben aangenomen. Ik wist niet of ik moest lachen of huilen. Poetsen, spoelen en nog vaker poetsen, niets hielp. Uiteindelijk werd met een aantal dagen de kleur wat lichter geel, maar mooi wit is het niet meer geworden. Bij de vierde afspraak was het dan zover. De schildjes werden geplaatst. Een bezoek van ongeveer anderhalf uur, waarin er werd gepast, geplakt, geslepen en gepolijst. Toen na de werkzaamheden een spiegel werd aangereikt, kon ik mijn tanden helemaal niet zien. Door de verdoving kon ik mijn lip niet optrekken. De tandarts hielp mij daarbij, enorm chique allemaal. Maar echt, mijn tandjes mogen er zijn. Zo ontzettend blij met het resultaat!

Zie jij binnenkort iemand stralend lachen en verblind zij jouw ogen? Dan weet je het zeker. Dat is Jet die haar tandjes heeft laten doen.

Kerstbingoooo

Sinds corona haar intrede deed, is de liefde voor het spelletje (online)bingo opgebloeid. Echt heel fout, ik weet het… Maar wat kan er eigenlijke fout zijn aan iets, wanneer het een leuke, lieve en grappige groep mensen samenbrengt? Ook na corona zijn de bingoavonden gebleven. Hilarische avonden samen met de Poar Neem’n grietjes.

In de Poar Neem’n app kwam een tijdje geleden een uitnodiging binnen. De vrijdag voor Kerstmis was Dianne van plan om bij haar thuis een kerstbingo te organiseren. Het gezamenlijk bingo spelen komt voort uit coronatijd. In die tijd deden wij regelmatig mee aan een online bingoavond, georganiseerd door mijn favoriete café. Via een live stream konden wij met beeld en geluid meedoen met deze bingoavonden. Met de verkoop van bingokaarten kon het café (extra) inkomen genereren, wat door de sluiting van de horeca zo hard nodig was.
Wanneer je bingo had, moest je dat via een app laten weten. Het woord bingo typen en zo snel mogelijk het bericht verzenden. Af en toe gooiden wij een leuke foto van onze groep in deze app. Op een avond bedachten wij ons, dat het leuk zou zijn om een paar blote bipsen te fotograferen en deze op de bingo app te zetten. Aan vrijwilligers geen gebrek, maar uiteindelijk twee frivole kontjes gekiekt en deze op de app gezet. Daarna met z’n allen afwachten wat de reactie op deze foto was. Dat konden wij namelijk zien op de live stream. Die gezichten! Echt goud waard!

Vroegâh gingen wij wel eens met mijn moeder mee naar een bingoavond. Dikke lol onderling, maar dat werd niet gewaardeerd door de fanatieke BB-ers (Bejaarde Bingoplayers). Een hoop gesis van iedereen om ons stil te krijgen. De echte Die Hards hadden complete steunen bij zich om de vele bingoplanken goed op te kunnen stellen. De extra rondes werden gespeeld op bingobriefjes. Gewoon een potlood of stift gebruiken was niet aan de orde. Hiervoor werden dikke stipstiften gebruikt. Eén keer goed drukken en het nummer werd bedolven onder een lading inkt. Aan het eind van de ronde waren je handen net zo rood als de bingobriefjes. Geweldig zoals sommige dingen je bijblijven. Mijn moeders vriendin was ook altijd van de partij. Truus was een leuk mens, woog minstens 120 kilo, bestelde in de pauze meerdere vette snacks en bestelde daarnaast een cassis light. Onze blikken naar elkaar… Hilarisch!

Het concept van de huidige bingoavonden gaat als volgt. Iedereen koopt een paar prijsjes, budget zelf te bepalen. Bij elkaar een mooi prijzenpakket voor de hele avond. Met een traditionele bingomolen, bingobriefjes, en ja, de stipstiften voor het grijpen, zitten wij met een vrouw of zeven bij elkaar. Onder het mom van de drie V’s (Vet, Veul en Veur weinig), brengt iedereen iets te eten en te drinken mee en dat resulteert altijd in belachelijk veel lekkers op tafel. Een goed humeur meebrengen is een vereiste, anders moet je opzouten.

Op de bewuste kerstbingoavond stond bij binnenkomst Spotify al op standje burenruzie. De kerstliedjes galmden door de woonkamer. Heerlijk meeblèren met Boney M., Abba en Wham. Daarna aanschuiven om lekker te eten, te drinken en bij te kletsen.
Voordat wij begonnen, deelde Rianne cadeautjes aan ons uit. Wij kregen allemaal een envelopje van de Staatsloterij. Iedereen kreeg een lot voor de trekking van 10 januari 2023. Zo lief! Wij spraken af dat, wanneer iemand een kleine prijs zou winnen, wij samen uit eten zouden gaan. Bij een grote prijs zouden wij samen een zonvakantie boeken. De uiteindelijk winst lag tussen € 0,00 en € 1,50. Wij hebben meteen een retourtje Ibiza geboekt.
Op deze avond moest de bingo meerdere malen worden stilgelegd. Eén van de dames was aan de poeperij en moest een paar keer in draf naar het toilet. Anky van Grunsven zou zomaar jaloers op haar kunnen zijn. Wat een race(kak)talentje. De dame in kwestie, ondertussen last van een ruw kontje en voorzien van een verzachtend zalfje, schoof uiteindelijk weer aan.
In de verschillende rondes werd, door het vele geteut, regelmatig een nummer gemist. Valse bingo’s, wegvliegende bingoballetjes en foute foto’s zorgden voor buikpijn van het lachen. Deze foto’s zijn niet geschikt voor publicatie.

Het werd een latertje, maar dat had iedereen er wel voor over. Soms kost iets energie om daar weer energie van te krijgen. Ikzelf kon er dagen op teren.

Dirk in tha house

Dirk is een opblaasbare flamingo. Hij loopt als een rode draad door mijn (feest)leven. Een tijd geleden werd Dirk in een kroeg achtergelaten. Hij zat met zijn roze plastic kontje in een plantenbak, heel zielig voor zich uit te staren en toen besloot ik hem te adopteren. Tot op de dag van vandaag geen spijt van gehad. Ondertussen hoort hij bij de familie.

Ik zag Dirk voor het eerst op een feest ergens in een kroeg. Een bekende werd 25 jaar en gaf een vet fout feest. Bij binnenkomst zag je het meteen, iedereen had z’n stinkende best gedaan om aan het thema te voldoen. De jarige, een man, was verkleed als ballerina, inclusief tutu. Die had zijn taak heel erg serieus genomen. Ronald was in disco style gekomen. Donkere krullenpruik, een knalgele blouse, een paarse velvetbroek. Een grote zonnebril en (sleep)ketting als finishing touch. Ikzelf was als gabber gekomen. Een aussie uit de jaren 90, pattas van Nike Air Max en een zonnebril met ronde glazen. Mijn buurvrouw had mijn kapsel verzorgd. Een hele strakke, hoge staart met daarin een vlecht.

We hadden al een behoorlijke tijd op de dansvloer staan ouwehoeren en Dirk zat daar maar, moederziel alleen. Op mijn stoute pattas naar hem toegelopen en hem gevraagd of hij zin had om te dansen. En zo geschiedde, Dirk is de hele avond bij mij gebleven. Hij mocht eerst van mijn biertje snoepen, maar uiteindelijk was hij los en dronk bij iedereen uit het glas. Een beetje brutaal, maar blijkbaar had hij dorst. Nadat hij zijn enorme dorst had gelest, hebben wij samen de dansvloer onveilig gemaakt. Dirk bleek een echte salsa king.

Het volgende feest diende zich aan. Een neef en zijn vrouw werden allebei 30 jaar. Op de feest locatie aangekomen, zagen wij dat de party al in volle gang was. Even een rondje bekenden gedaan en uiteindelijk plofte ik naast mijn zwager neer. Hij riep ineens ‘ta-daaah’ en hield Dirk in de lucht. Wat een verrassing! Dirk was dus opnieuw van de partij en iedereen was blij.

Het was een topfeest. Veel gedanst en nog op de grond zitten roeien op het nummer De Woonboot. Ondertussen had Dirk vrij spel. Niemand lette op hem, iedereen was druk met roeien. Hij dronk stiekem alle glazen leeg. Het gevolg, een ladderzatte en obstinate flamingo. Zijn prachtige, roze verenkleed was gelig/groen van de mojito geworden. In de late uurtjes een taxi gebeld, Dirk ingeladen en snel naar huis om hem in te stoppen. Helaas waren wij te laat, hij liep helemaal leeg en dat was het dan. Geen nieuw leven meer in te blazen. Heel verdrietig allemaal. Hij wordt nog steeds gemist.

Alweer een feest? Ja hoor, nu één van mijzelf. Dit jaar was het dan zover, ik werd 50 jaar. Op de avond voor de grote dag, oudejaarsavond, was het een komen en gaan van familie, vrienden en buren. Voor mij verboden om aan de voorkant van het huis te komen en daarom maar braaf in de tuin plaatsgenomen. Daar kwam af en toe iemand om de hoek kijken, even kletsen of een drankje doen. Rond 21.30 uur was het versieren klaar en zijn wij met z’n allen naar de voorkant van het huis gelopen. Echt geweldig was het! Spandoeken met grappige en schuine teksten, meerdere Sarah’s en nog andere (opblaasbare) grappen. De pre party ging door tot in de late uurtjes.

De volgende dag was het grote feest. Ik had een leuke locatie in het buitengebied afgehuurd. Voor deze gelegenheid een jurkje aangeschaft en voor het comfort ook een wielerbroekje voor onder het gewaad gekocht. Dat laatste item bleek later een gouden aanschaf. Bij het nemen van de familiefoto lag ik vooraan op de grond met mijn benen wijd. Heel erg charmant 😊. Lang leve het wielerbroekje!

Ah, daar kwam familie binnen. En allemaal hadden ze een Dirkje bij zich. In alle vormen en maten werden flamingo’s aangeboden. Echt super, aangezien het heengaan van Dirk er flink had ingehakt. Naarmate de avond vorderde, mengden de Dirkjes zich tussen de gasten. Waar je ook keek en wat er ook werd gedaan, één van de Dirkjes was erbij. Deelnemen aan gesprekken, dollen op de dansvloer en ja, ook af en toe een drankje. Wel met mate dit keer, omdat wij nu weten wat teveel drank voor een flamingo kan betekenen. Er zijn veel foto’s gemaakt, verzameld zo rond de 200 stuks. Bijna op elke foto is een Dirkje te zien. En wat hebben wij gigantisch veel lol gehad toen wij die foto’s voor het eerst zagen.

De eerste Dirk, de enige echte zeg maar, ja die heeft eigenlijk iets bijzonders gedaan. Hij heeft lol en samenhorigheid gebracht. Door de Dirkjes is de fun en liefde als een olievlek(je) verspreid. Daarom wil ik zeggen: ‘Spread the love!’ en ‘Hail to Dirk!’

Gezelligheid kent geen tijd

Ik kom uit een gezin met drie kinderen. De band met mijn zussen Dianne en Caroline is sterk en wij hebben regelmatig contact. Samen een weekendje weg, een corona bingoavond of rondreis door Schotland, wij vinden het allemaal supergezellig. Op vrijdag stond een wijnproeverij op het programma.

Een aantal maanden geleden was ik door Dianne in een groepsapp Wijnproeverij opgenomen. Nieuwsgierig even de tab bovenin aangetikt om te zien wie er nog meer in deze groep waren opgenomen. Caroline, de buurvrouw en twee vriendinnen van Dianne stonden in de lijst. Prima groepje naar mijn mening.

In de middag voorafgaand aan mijn uitje had ik mijzelf een tukje gegund. Lekker op de bank met een dekentje over. De eerste 15 minuten was Bo een beetje onrustig. Zij kon haar draai niet vinden en liet elke keer scheetjes bij mijn gezicht in de buurt. Ze ruikt dan naar verbrand rubber, echt heel erg vies. Uiteindelijk samen heerlijk liggen pitten. Bij het wakker worden zat het kwijl tegen mijn wang geplakt en met de kreukels in mijn gezicht werd het er ook niet chiquer op. Even rustig de tijd genomen om bij te komen.

In de vooravond naar boven gegaan om mijzelf toonbaar te maken. Haar in een staart, haar weer uit de staart. Haar in een wilde knot, haar weer uit de knot. Dan toch het haar maar los met een woeste bos krullen als gevolg. Make-up tasje gepakt, een paar seconden naar het tasje gestaard, het tasje weer terug gezet. Zo geen zin in dat gesmeer. Make-up is voor mij geen dagelijks ding. Zo af en toe een beetje mascara of iets concealer wanneer mijn toch al slechte huid op een maankrater lijkt. Mijn ‘nette’ kleding links laten liggen en fijn in mijn oude spijkerbroek en T-shirt richting de gezelligheid gereden.

Rond 20.00 uur waren wij chickies compleet. Rond 21.30 uur zou de wijnproeverij knakker, meneer Berg-wijn, zijn intrede doen. Die tijd overbruggen was geen grote opgave. Alvast een drankje genomen en optimaal genoten van de lekker hapjes die Dianne had verzorgd. Wij hadden met elkaar afgesproken dat, wanneer de wijnproeverij donders saai zou zijn, iemand zou vragen: ‘Dianne, is er nog chips?’ Op die manier hadden wij de mogelijkheid om de proeverij vakkundig om zeep te helpen. Met wat vertraging kwam Berg-wijn met de complete Gall en Gall binnenlopen. Caroline vroeg tegelijk om chips en Dianne liep naar de keuken om chips te zoeken. Die was onze moordcode alweer vergeten. Al lichtelijk tipsy, het hoofd van mijn overbuurvrouw Mariët leek verdacht veel op een tomaat, begon de uitleg over alle wijntjes. Berg-wijn deed dat verrassend leuk. Ondertussen was iedereen gezellig aan het keuvelen. ‘Gelukkig kunnen wij morgen allemaal uitslapen’ zei iemand nog. Monica vertelde dat zij om 09.30 uur ergens moest zijn. ‘Woutmoetmor’nkeep’njah’. Wij begrepen haar tegelijk, maar Shelly, oorspronkelijk niet uit Twente, begreep er niets van. ‘Wat zegt zij nou?’ Uitleg aan Shelly gegeven over de zoon van Monica. Zijn naam is Wout en is de keeper van zijn voetbalteam.

Leuk om te zien hoe iedereen tipsy was en ikzelf redelijk nuchter was gebleven. Natuurlijk zelf ook genipt, maar ik was met de auto en dan pas je toch op. Waar ik bij het bijschenken oversloeg, daar namen de dames nog een slok. Berg-wijn werd zelfs nog gedwongen om wijn van Dianne te proeven. Volgens mij vond hij het beregezellig, zo met al die dames. Hij had geen haast om weg te komen. Het was een topavond!